sindhi poetry

تو بنان جي وڃڻ،
آھي جيئري مرڻ.

تون جھروڪو ٿڌو،
مان اڃارو ھرڻ.

ڇو اُجھامي ويو؟
تنھنجو ٻھڪي ٻرڻ.

پيار توسان پرين،
ڄڻ عبادت ڪرڻ.

منھنجو معمول توکي،
کليا خط لکڻ.

ياد تنھنجو اچي،
ٽڪٽڪيءَ ۾ ڏسڻ.

زندگي گھر منھنجو،
آرزو آھي اڱڻ.

شال تنھنجو ٿئي،
ڪڏھن موٽي اچڻ.

ھيڪلي ”حسن“ ۾،
سور ڪونھن سھڻ.

Comments

Popular posts from this blog

مبين اڄڻ

انجم قاضي

جهڙي سنڌ ٿئي تهڙا سنڌي ٿئي